Mostrando entradas con la etiqueta debuxo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta debuxo. Mostrar todas las entradas

domingo, 29 de octubre de 2017

DEBUXOS A SEIS TRES MANS (OU A SEIS)

En Plástica de 4º ESO fixemos uns debuxos do natural, nunha triple práctica que consistía en aprender a debuxar en perspectiva e facelo no corredor de IES, despóis debuxar de corpo entero a compañeir@s que posaron para os demáis, e finalmente debuxar un retrato de outr@ compañeir@ da clase.
Os resultados se entintaron con diversas técnicas: pluma, pentel, pincel, rotulador..., e o azar fixo que a cada fondo se lle asignara un primer término (retrato) e un plano intermedio (corpo enteiro).
Os resultados, que se exporán no propio corredor do centro, son moi interesantes...aquí tedes algúns deles:













viernes, 4 de noviembre de 2016

BANDA DESEÑADA FEITA EN JAM SESSION

Os grupos de 1º e 2º de Bac de Artes acaban de rematar o proceso de ENTINTADO das BDs que, construídas cadriño a cadriño, entre todos e cada un deles, vos sorprenderán no número 5 da revista PREBE.
Tanto o desenvolvemento argumental, como o debuxo foise repartiendo entre todo o grupo, que foi creando o guión conxunta e expontáneamente...e vaia guións: un tren como metáfora do destino que nos leva nunha viaxe descoñecida...e a outra historia, cun tono moi diferente, un conto de caníbales estradenses que se agochan, despóis da "movida", nun vello Spar...
A única condición era que nas viñetas que debuxaban os alumnos, ao menos unha delas tiña que conter perspectivas cónicas, de un ou dous pfs.
Deixámosvos coas capas das dúas historias, obras de Amneris Thais e Laura Rivero...vémonos en PREBE#5 !!!











jueves, 29 de septiembre de 2016

PERSPECTIVA OBLICUA, CON DOS PUNTOS DE FUGA

Cuando dibujamos aun espacio en el que no estamos situados frontalmente afrente a ninguna pared, sino que tenemos dos paredes perpendiculares entre sí, y vemos ambas "fugando" (es decir, estamos frente a una esquina, ya sea saliente o entrante, escogeremos un trazado con dos puntos de fuga.
La única dificultad añadida al dibujo con perspectiva central (1pf) es que es muy probable que aquí uno de los puntos de fuga (o ambos) nos queden fuera del papel, con lo que tendremos, o bien que trazarlos en un soporte bajo este papel, o bien imaginarlos y tenerlos en cuenta mentalmente mientras dibujamos (a no ser que queramos hacer una perspectiva muy precisa).



Lo primero que haremos será situar en el dibujo la línea de horizonte (LT), que será la línea imaginaria que se sitúa a la altura de nuestros ojos, y consecuentemente, a la altura de los del observador que verá después el dibujo que vamos a hacer


Trazamos los dos puntos de fuga, prolongando visualmente (y trazándolos en el papel) las direcciones que "fugan" a uno y otro punto. En este caso, la pared izquierda y las líneas horizontales contenidas en ella fugarán a PF 2 (derecho), y la pared derecha y sus líneas horizontales fugarán a PF1 (izquierdo)


No dibujaremos, por tanto, líneas horizontales en el papel, como en el caso de un solo PF, ya que cuando tenemos 2 PFs, esas horizontales no serán visibles como tales, y fugarán, o bien a un PF o a otro.

Sólo queda dibujar las líneas verticales (paredes, bajantes, ventanas, columnas, esquinas...), que dibujaremos totalmente verticales, aunque en la realidad, o en una fotografía. como es el caso, se vean ligeramente inclinadas según nos alejamos del centro de la imagen. Pero el dibujo no deja de ser una simplificación, una abstracción de la realidad, por muy real que pueda parecer, y hemos decidido tener en cuenta sólo 2 puntos de fuga.



Hay algunas líneas que no fugan exactamente a ninguno de los pfs, por ser planos inclinados con respecto a alguna de las dos direcciones "fugadas" o con respecto a la horizontal del suelo,
Es el caso del tejadillo de cristal, en su cara derecha, o del respaldo de los bancos, también algo inclinado hacia atrás. En estos casos tenemos que dibujar estas líneas tal y como las veamos, trasladando esa inclinación con respecto a las direcciones de referencia en el papel.

miércoles, 28 de septiembre de 2016

PERSPECTIVA CENTRAL, CON UN PUNTO DE FUGA

La perspectiva cónica permite, de manera sencilla, trasladar la sensación de profundidad y tridimensionalidad percibida por nuestros ojos, a las dos dimensiones del papel.
Puede hacerse de manera muy exacta y precisa (aunque no es un sistema pensado para representar las cosas TAL Y COMO SON sino TAL Y COMO LAS VEMOS, es decir, deformadas -menguadas-  con la distancia -a lo que llamamos FUGAS-).
Muy a groso modo, podríamos decir que puede representarse un espacio en perspectiva con uno, dos o tres puntos de fuga (aunque en la práctica puede haber muchos más, pero cuando dibujamos tendemos a SIMPLIFICAR y hacer las cosas lo más sencillas posible, a fín de que el RECEPTOR, el espectador, decodifique el mensaje, nuestro dibujo, de forma rápida y entienda lo que le mostramos.




UN PUNTO DE FUGA


El pasillo del MGB es un sitio que parece pensado para dibujar con un punto de fuga: largo y de líneas marcadas y rectas, se presta a que nos situemos en uno de sus extremos y dibujemos mirando al lado opuesto.
Lo primero que haremos será DECIDIR EL ENCUADRE, ENCAJAR NUESTRO DIBUJO, o sea, planificar racionalmente desde dónde hasta dónde vamos a dibujar, de izquierda a derecha y de arriba abajo, de esa porción de realidad que vamos a representar.






Una vez hecho esto, trasladamos al dibujo el PRIMER DATO GRÁFICO IMPRESCINDIBLE, la LÍNEA DE HORIZONTE, es decir, la altura de nuestros ojos , y dentro de ella el PUNTO DE FUGA, que sería el lugar en el que las líneas que parten de nosotros hacia el extremo opuesto del pasillo, confluyen.




Veremos que por encima de LH, esas líneas que "fugan" lo harán hacia abajo, confluyendo en el PF, y por debajo lo harán hacia arriba. Dibujamos ahora de manera lo más precisa posible esas líneas que se dirigen a PF, que suelen ser las líneas que separan paredes de techo y suelo, partes superiores de puertas, ventanas y marcos, rodapiés, etc...






Ahora dibujamos o situamos en el papel las paredes (si las hay) o formas que sean FRONTALES a nosotros, es decir, que sólo contengan líneas horizontales o verticales. Esto podemos hacerlo también antes de situar el punto de fuga, para ayudar a ENCAJAR la escena en el papel




Es importante tener en cuenta que, aunque las paredes o formas frontales se ven con su proporción real, (verdaderas magnitudes), sin la deformación de la "fuga", en una sucesión de formas frontales (como las luces del techo), se aprecia un decrecimiento progresivo de las formas más alejadas respecto a las más cercanas, decrecimiento que también se alinea con las líneas que fugan a PF.
Dibujamos ahora las líneas VERTICALES, que en el caso de dibujo con un solo PF no sufren deformaciones y siempre se ven totalmente verticales (aunque en la realidad -y en una foto-) si hay una tendencia a que estas líneas tengan su propia fuga, que en el dibujo de 1 PF vamos a ignorar.




Una vez tengamos las líneas maestras del dibujo, y todas las líneas, distancias y formas definidas, procedemos a borrar las líneas auxiliares, PF y LT incluídas, que nos han llevado hasta aquí, y ya tenemos dibujado el pasillo...en breve podréis ver aquí ejemplos prácticos hechos por los alumnos.



viernes, 23 de septiembre de 2016

OTROS DOS LIBROS QUE PODÉIS CONSULTAR Y LLEVAR

PERSPECTIVE FOR COMIC BOOK ARTISTS (David Chelsea)



This clever book teaches artists the unique skill of drawing perspective for spectacular landscapes, fantastic interiors, and other wildly animated backgrounds to fit comic-strip panels.


TEORÍA DE LA INTELIGENCIA CREADORA (Jose Antonio Marina)


El presente libro es una innovadora teoría de la inteligencia, que integra los resultados de las ciencias cognitivas: la neurología, la inteligencia artificial, la psicolingüística, la psicología cognitiva, la filosofía.



 

domingo, 31 de enero de 2016

30 de xaneiro: DIA DA ILUSTRACIÓN

A ilustración é unha das profesións máis bonitas e interesantes a que alguén que guste do debuxo e da arte se poida adicar...e unha das máis pouco recoñecidas. Non é moi raro (e moi preto de nós) ver como moita xente cre que "non é un traballo" senón unha especie de "hobby", e por tanto, pode encargarlle a alguén "que debuxe ben" (porque "total, gústalle") calquera cousa relacionada coa ilustración, debuxo ou deseño, sen terlle que pagar nada. Algo que non tería sentido en calquera outra profesión, e que os que debuxamos sufrimos de continuo.
Non é algo tampouco estraño para os alumnos de Bacharelato de Artes, aos que se soe acudir en busca de axuda cando fai falla alguén que preste o seu TALENTO a algo, sen valorar este talento máis que coma se man de obra de libre dispoñibilidade se tratase, no que ás veces, o autor no merece nin sequera o recoñecemento de citar o seu nome.
Ser ilustrador é bonito, si, pero é duro, supón, nun páis coma o noso, onde a cultura realmente NON se valora, unha posición de resistenza, supón nadar sempre contra corrente, loitar contra o analfabetismo visual do que moitos son vítimas, facendo vítimas indirectas tamén aos que debuxam ou deseñan.
Pero todas as frustracións que ode ter esta profesión non son nada ao carón das satisfacións que produce: cando prestas o teu talento, os teus debuxos ou deseños a alguén que o valora (e o paga) e o resultado é fermoso e funciona...iso é o mellor do mundo...e os que debuxades ben o sabedes.

Para visibilizar a ILUSTRACIÓN como PROFESIÓN, algo que xa debería estar máis que asumido pola sociedade, o 30 de xaneiro celebrouse o DÍA DA ILUSTRACIÓN. Moitos debuxantes galegos uníronse a esta celebración poñendo nos seus muros das redes sociais autoretratos co hashtag #NOSILUSTRAMOS



Unha interesante maneira de mostrar estas inquietudes da profesión.
Aquí embaixo podedes ver a resposta de algúns dos mellores ilustradores galegos, que subiron ao facebook autoretratos varios.
Interesantes algunhas das lendas, especialmente (e necesariamente) reivindicativas, coma a de Iago García.

a de Marta Álvarez


...a de Nuria Díaz...


...a de Alberto Guitián...


...a de Iago García...


...a de Bernal Prieto...


...e o comentario de Iago


Nós celebraremos o día da ILUSTRACIÓN vendo o traballo dos nosos ilustradores, xente moi interesante, con un gran traballo ás costas, como os que figuran enriba e outros (David Pintor, Marcos Calo, Patricia Castelao, Fran Bueno, Puño, Gallardo...). Simplemente exemplos de moitos autores que viven dun talento traballado durante anos, e que paga a pena coñecer.


Recordade sempre, valorade o talento...pero comezade por valorar O VOSO talento. Non o regaledes a quen non o valora. E quen pensa que non vale nada, dende logo, NON o valora.

miércoles, 25 de febrero de 2015

MIRA

Os alumnos de 1ºBac de artes deseñaron e pintaron un mural no marco da porta de entrada ao corredor principal da planta baixa.
A autora do deseño é Natalia Liste, e debuxaron e pintaron a totalidade dos alumnos do curso.
Para estampalo na parede, primeiro fotografiouse unha imaxen dunhas mans (as de Silvia Monteagudo, immortalizadas xa para moitos anos na parede), que despois foron debuxadas mediante a proxeción da foto, nun papel grande . Con axuda dese papel, fíxose o debuxo no pano da porta, e despois pintouse con pintura plástica, lápis composto e ceras.
As imaxes que vedes aquí son do proceso (aínda non rematado) de traballo.

O deseño de Natalia representa unhas mans que premen o botón dunha cámara de fotos (ou móvil) no momento en que o espectador pasa baixo a porta. Nun inxenioso xogo de espellos, convirten a visión enmarcada polo cadro da porta, dende o punto de vista do que observa, nun xigantesco monitor de cámara, que fai consciente ao espectador do encadre da imaxen que está a ver, unha imaxen visual que posiblemente vexa a diario e (na meirande parte dos espectadores) ao longo de  moitos anos. O encadre consciente que provocan estas mans de seguro que farán que reparedes en cousas do corredor nas que antes non vos tiñades fixado: a altura da liña de azulexos, a cantidades de tubos de neón que percorren o pasillo, o número e frecuencia de xanelas...
Estamos tan afeitos a ver dentro dunha pantalla, que as veces esta "enmarcación", este encadre, que dalgún xeito, procesa e selecciona as miles de imaxes e posibles encadres que vemos ao día, é o que nos fai deter a nosa atención en detalles, o que supón unha escolma dos millóns de estímulos visuais que recibimos cada día.
Natalia, sabendoo, ou sen sabelo, que máis ten, conseguiu, con esta pequena pero inmensa aportación ao deseño (que non á "decoración" do centro), que moitos dos que estades cheos de velo a diario, agora o MIREDES, o percibades mellor.
Todos os días vemos moitas cosas, algunhas durante moitos anos, pero moitas veces, non reparamos nelas nin tan sequera nos detalles máis evidentes...¿alguén sabería decir de que cor é o marco a porta da súa casa?...¿de qué cor son os buzóns onde recolle o correo?, ¿cara onde saen os tubos dos radioadores da súa habitación, a súa clase ou o baño onde un se lava a diario?...
Quizáis unha das cousas máis importantes que un ten que aprender (e que aprende no bacharelato de artes ou en plástica), e que desgrazadamente moitos quedan sen aprender...e a MIRAR. Todos nos vemos, pero poucos nos MIRAMOS.
Se hoxe chegas a casa, te tomas o tempo de debuxar a túa nai, teu pai, teu irmán, o teu mozo uo moza...o teu can...descubrirás que facía tempo que non o mirabas, se é que algunha vez o fixeches de verdade...e coñeceralo un pouco mellor...


Fai a proba






jueves, 16 de octubre de 2014

O MURAL PARA O CEIP O FOXO, LISTO PARA COLGAR

Os alumnos de 2º xa remataron o traballo, o de deseñar e pintar o mural para a PINACOTECA dop CEIP de O Foxo...Un traballo colectivo que inclueu deseño, fotografía, estarcido e pintura...Nós xa fixemos o noso, agora queda o máis importante....que o mural colgue na parede do Colexio e todos o poidan ver...