A proposta de Ramón Aller, o noso ChessMaster, os alumnos de 1º BAC de artes deseñaron e pintaron un taboleiro de xadrez xigante, co que se xogará o vindeiro venres, despedida do curso, unha partida con fichas humanas.
Foi necesario utilizar unha pintura especial, de dous componentes e alta resistencia á abrasión, para evitar que co roce continuado dos pes o taboleiro desapareza.
Xunto as casiñas negras, as "brancas" (que manteñen a cor verde da pintura anterior) foron silueteadas cos nomes de todas as persoas que colaboraron nisto, alumnos e tamén profesores.
Agora A XOGAR !!!
Bitácora do Bacharelato de Artes, Educación Plástica e Audiovisual do IES Manuel García Barros de A Estrada.
Mostrando entradas con la etiqueta pintura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta pintura. Mostrar todas las entradas
sábado, 13 de junio de 2015
miércoles, 25 de febrero de 2015
MIRA
Os alumnos de 1ºBac de artes deseñaron e pintaron un mural no marco da porta de entrada ao corredor principal da planta baixa.
A autora do deseño é Natalia Liste, e debuxaron e pintaron a totalidade dos alumnos do curso.
Para estampalo na parede, primeiro fotografiouse unha imaxen dunhas mans (as de Silvia Monteagudo, immortalizadas xa para moitos anos na parede), que despois foron debuxadas mediante a proxeción da foto, nun papel grande . Con axuda dese papel, fíxose o debuxo no pano da porta, e despois pintouse con pintura plástica, lápis composto e ceras.
As imaxes que vedes aquí son do proceso (aínda non rematado) de traballo.
O deseño de Natalia representa unhas mans que premen o botón dunha cámara de fotos (ou móvil) no momento en que o espectador pasa baixo a porta. Nun inxenioso xogo de espellos, convirten a visión enmarcada polo cadro da porta, dende o punto de vista do que observa, nun xigantesco monitor de cámara, que fai consciente ao espectador do encadre da imaxen que está a ver, unha imaxen visual que posiblemente vexa a diario e (na meirande parte dos espectadores) ao longo de moitos anos. O encadre consciente que provocan estas mans de seguro que farán que reparedes en cousas do corredor nas que antes non vos tiñades fixado: a altura da liña de azulexos, a cantidades de tubos de neón que percorren o pasillo, o número e frecuencia de xanelas...
Estamos tan afeitos a ver dentro dunha pantalla, que as veces esta "enmarcación", este encadre, que dalgún xeito, procesa e selecciona as miles de imaxes e posibles encadres que vemos ao día, é o que nos fai deter a nosa atención en detalles, o que supón unha escolma dos millóns de estímulos visuais que recibimos cada día.
Natalia, sabendoo, ou sen sabelo, que máis ten, conseguiu, con esta pequena pero inmensa aportación ao deseño (que non á "decoración" do centro), que moitos dos que estades cheos de velo a diario, agora o MIREDES, o percibades mellor.
Todos os días vemos moitas cosas, algunhas durante moitos anos, pero moitas veces, non reparamos nelas nin tan sequera nos detalles máis evidentes...¿alguén sabería decir de que cor é o marco a porta da súa casa?...¿de qué cor son os buzóns onde recolle o correo?, ¿cara onde saen os tubos dos radioadores da súa habitación, a súa clase ou o baño onde un se lava a diario?...
Quizáis unha das cousas máis importantes que un ten que aprender (e que aprende no bacharelato de artes ou en plástica), e que desgrazadamente moitos quedan sen aprender...e a MIRAR. Todos nos vemos, pero poucos nos MIRAMOS.
Se hoxe chegas a casa, te tomas o tempo de debuxar a túa nai, teu pai, teu irmán, o teu mozo uo moza...o teu can...descubrirás que facía tempo que non o mirabas, se é que algunha vez o fixeches de verdade...e coñeceralo un pouco mellor...
Fai a proba
A autora do deseño é Natalia Liste, e debuxaron e pintaron a totalidade dos alumnos do curso.
Para estampalo na parede, primeiro fotografiouse unha imaxen dunhas mans (as de Silvia Monteagudo, immortalizadas xa para moitos anos na parede), que despois foron debuxadas mediante a proxeción da foto, nun papel grande . Con axuda dese papel, fíxose o debuxo no pano da porta, e despois pintouse con pintura plástica, lápis composto e ceras.
As imaxes que vedes aquí son do proceso (aínda non rematado) de traballo.
O deseño de Natalia representa unhas mans que premen o botón dunha cámara de fotos (ou móvil) no momento en que o espectador pasa baixo a porta. Nun inxenioso xogo de espellos, convirten a visión enmarcada polo cadro da porta, dende o punto de vista do que observa, nun xigantesco monitor de cámara, que fai consciente ao espectador do encadre da imaxen que está a ver, unha imaxen visual que posiblemente vexa a diario e (na meirande parte dos espectadores) ao longo de moitos anos. O encadre consciente que provocan estas mans de seguro que farán que reparedes en cousas do corredor nas que antes non vos tiñades fixado: a altura da liña de azulexos, a cantidades de tubos de neón que percorren o pasillo, o número e frecuencia de xanelas...
Estamos tan afeitos a ver dentro dunha pantalla, que as veces esta "enmarcación", este encadre, que dalgún xeito, procesa e selecciona as miles de imaxes e posibles encadres que vemos ao día, é o que nos fai deter a nosa atención en detalles, o que supón unha escolma dos millóns de estímulos visuais que recibimos cada día.
Natalia, sabendoo, ou sen sabelo, que máis ten, conseguiu, con esta pequena pero inmensa aportación ao deseño (que non á "decoración" do centro), que moitos dos que estades cheos de velo a diario, agora o MIREDES, o percibades mellor.
Todos os días vemos moitas cosas, algunhas durante moitos anos, pero moitas veces, non reparamos nelas nin tan sequera nos detalles máis evidentes...¿alguén sabería decir de que cor é o marco a porta da súa casa?...¿de qué cor son os buzóns onde recolle o correo?, ¿cara onde saen os tubos dos radioadores da súa habitación, a súa clase ou o baño onde un se lava a diario?...
Quizáis unha das cousas máis importantes que un ten que aprender (e que aprende no bacharelato de artes ou en plástica), e que desgrazadamente moitos quedan sen aprender...e a MIRAR. Todos nos vemos, pero poucos nos MIRAMOS.
Se hoxe chegas a casa, te tomas o tempo de debuxar a túa nai, teu pai, teu irmán, o teu mozo uo moza...o teu can...descubrirás que facía tempo que non o mirabas, se é que algunha vez o fixeches de verdade...e coñeceralo un pouco mellor...
Fai a proba
miércoles, 15 de enero de 2014
lunes, 22 de abril de 2013
miércoles, 30 de mayo de 2012
O VES E NON O CRES
Alexa Meade é unha artista estadounidense, autora da obra que ves arriba.
Agora ven a pregunta: "bueno, e que?..."
E aquí ven a resposta: pois que isto non é unha pintura, ou si...ou non sei...mellos mira neste ENLACE e sorpréndete tí mesm@.
Tamén o podes ver neste VIDEO....e non te preocupes, o vídeo sí é un vídeo
martes, 29 de mayo de 2012
FOTOS E DEBUXOS QUE QUEDARON NO TINTEIRO
Dando clase a alumnos como os que temos, as veces é como atopar dun pequeno tesouro descubrir nun peto da cazadora unhas fotos olvidadas que fixeron os de 4º(e que esu tiña que ter escaneadas fai meses) ou atopar nos blocs de 1º Bac, botando algunha ollada a ratos perdidos, algúns debuxos nos que no seu día, atrapado na marea e na morea de traballos que hai que atender, non reparei con tempo dabondo.
Pequenas marabillas que poderían ter pasado despaercibidas (e que moitas veces pasan desapercibidas).
Pasa tamén as veces coas cousas que fai un mesmo, un día facendo limpeza, baixo mil papeis acartonados polo tempo, aparece ante a túa vista, de súpeto, o brillo dun debuxo, dun boceto ou dalgunha cousa que nin tí mesmo recordas, e ese olvido fai que nese momento o vexas cos ollos cos que se miran as cousas por primeira vez, coa mirada virxinal e libre de prexuizos e relacións mentais distorsinantes, co que todo ás veces debería ser observado (aínda que esto é imposible).
Estaría moi ben que sempre fixéremos as cousas como si fora a primeira vez...ou coma se fora a última...pero isto tamén é imposible...
ou non.
Pequenas marabillas que poderían ter pasado despaercibidas (e que moitas veces pasan desapercibidas).
Pasa tamén as veces coas cousas que fai un mesmo, un día facendo limpeza, baixo mil papeis acartonados polo tempo, aparece ante a túa vista, de súpeto, o brillo dun debuxo, dun boceto ou dalgunha cousa que nin tí mesmo recordas, e ese olvido fai que nese momento o vexas cos ollos cos que se miran as cousas por primeira vez, coa mirada virxinal e libre de prexuizos e relacións mentais distorsinantes, co que todo ás veces debería ser observado (aínda que esto é imposible).
Estaría moi ben que sempre fixéremos as cousas como si fora a primeira vez...ou coma se fora a última...pero isto tamén é imposible...
ou non.
Fotos de Ariadna, Orquídea, Jenifer, Oscar, Alejandro, André e Catarina
Debuxos de Alberto Barros e Alex Mosteiro
Ilustracións para Haikus (de alumnos de outros cursos de bacharelato) feitas por Alberto e Rubén
Etiquetas:
Alberto Barros,
Alejandro Mosteiro,
alejandro vede,
andré díaz,
Ariadna Silva,
camara escura,
catarina barcala,
debuxo,
fotografia,
jenifer ameijeiras,
Orquidea Seijas,
oscar durán,
pintura,
rubén iglesias
miércoles, 21 de marzo de 2012
PRIMEIROS GRAVADOS E PINTURAS
No taller empezamos a darlle as gubias e as planchas de linóleo. E tamén a pintura. Ríos de tinta corren pola aula de debuxo. E os resultados xa empezan a asomar...Aquí tedes algúns, e tamén imaxes do proceso de traballo. A imaxen de arriba amosa as diferentes etapas (prancha e diferentes estampacións) dunha imaxen de Alberto Barros.
O gravado é un conxunto de técnicas artísticas que teñen por obxectivo crear unha SERIE LIMITADA de imaxes. O seu uso está centrado hoxe nas artes plásticas, xa que o seu uso como reproducción industrial de imaxes quedou obsoleto coa aprición da imprenta, e moito máis hoxe en día coa gran revolución da imaxen que supuso a infografía e sobre todo, internet.
A imperfeción das imaxes resultantes, e o proceso mestura de artesanal e mecánico danlle unha especial aura a este tipo de técnicas, que resultan tamén moi interesantes mesturadas con outras formas de reproducción de imaxes en serie, como a fotografía ou a fotocopia.
O proceso de gravado consiste en furar unha prancha de madeira, metal, ou material análogo a algún deles (metacrilatos, resinas, linóleos...) por medio de gubias, entintar a prancha resultante, e estampar a prancha entintada nun papel por medio dunha imprenta rudimentaria chamada TÓRCULO.
As series do gravado son limitadas e isto vai ser o que estabelecerá o prezo da imaxen artística final (unha imaxen dunha serie máis limitada será máis cara).
O gravado pode ser en OCO ou en RELIEVE, dependendo de cal será a parte da prancha que manterá a tinta para ser impresa, a parte furada ou a parte non furada, respectivamente. O gravado que faremos na clase será en RELIEVE (linoleografía), un tipo de gravado limpo, que non precisa disolventes, ácidos, nin a infraestrutura do gravado en metal, que inclúe produtos corrosivos e tóxicos, e precisa de extratores e lugares de traballo moi ben ventilados, dos que non dispoñemos polo de agora.
Aquí vemos dúas imaxes de traballos xa estampados de Miguel Baliño
Unha prancha de linóleo de Iago Fernández
Outra imaxen estampada de Alba Novoa, da que tamén fixo unha interpretación pintada, ambas baseadas nunha foto de Jean Loup Sieff
Fotografías dos alumnos traballando
Aquí temos a PINTURA de Alba similar ao gravado anterior
E aquí un boísimo debuxo de Marta Quinteiro
E unha pintura de Ariadna Silva, de 4º ESO
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






































