Mostrando entradas con la etiqueta debuxo artístico.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta debuxo artístico.. Mostrar todas las entradas

domingo, 29 de octubre de 2017

DEBUXOS A SEIS TRES MANS (OU A SEIS)

En Plástica de 4º ESO fixemos uns debuxos do natural, nunha triple práctica que consistía en aprender a debuxar en perspectiva e facelo no corredor de IES, despóis debuxar de corpo entero a compañeir@s que posaron para os demáis, e finalmente debuxar un retrato de outr@ compañeir@ da clase.
Os resultados se entintaron con diversas técnicas: pluma, pentel, pincel, rotulador..., e o azar fixo que a cada fondo se lle asignara un primer término (retrato) e un plano intermedio (corpo enteiro).
Os resultados, que se exporán no propio corredor do centro, son moi interesantes...aquí tedes algúns deles:













miércoles, 30 de noviembre de 2016

NOVO RAPAZ NO INSTITUTO

Estes días imos ter a sorte de contar nas aulas de debuxo artístico, plástica e volume a un novo "alumno". Aínda que non é alumno do IES, senon do Master para profesorado de ensinanza secundaria. Para os alumnos será un profesor/observador/compañeiro e, desde logo, alguén do que aprender moitísimo.
Miguel Ángel Vigo Baleirón, que así se chama "o novo", é un artista polifacético. Escultor, modelador dixital, ilustrador, debuxante de BD...e moi bo en todos os campos artísticos que toca.
Acaba de rematar esta mesma semana unha exposición ("Extramundi") da súa obra escultórica no Pazo Torrado de Cambados.
Recentemente espuxo tamén a súas pezas na galería Art Deal Project en Barcelona.

Como debuxante e ilustrador traballou recentemente como colaborador do programa Espejo Público de Antena 3 facendo ilustracións de sucesos.
Traballou tamén como debuxante de BD e ilustración con Urco Editorial e El Patito Ed., foi
Concept artist y Character design para videoxogos e cofundador e artista dixital en Wintersun Studios.
Como artista podemos destacar de Miguel a súa excelencia técnica, meticulosidade no traballo, e a interesante mestura entre o clásico e as propostas innovadoras e sorprendentes que conviven na súa obra, precisa, inquietante e desasosegante.
Aquí temos algúns exemplos. Toda unha sorte telo no MGB, que todos temos que aproveitar... Fagamos que o mundo do ensino gañe un gran profesor.









jueves, 29 de septiembre de 2016

PERSPECTIVA OBLICUA, CON DOS PUNTOS DE FUGA

Cuando dibujamos aun espacio en el que no estamos situados frontalmente afrente a ninguna pared, sino que tenemos dos paredes perpendiculares entre sí, y vemos ambas "fugando" (es decir, estamos frente a una esquina, ya sea saliente o entrante, escogeremos un trazado con dos puntos de fuga.
La única dificultad añadida al dibujo con perspectiva central (1pf) es que es muy probable que aquí uno de los puntos de fuga (o ambos) nos queden fuera del papel, con lo que tendremos, o bien que trazarlos en un soporte bajo este papel, o bien imaginarlos y tenerlos en cuenta mentalmente mientras dibujamos (a no ser que queramos hacer una perspectiva muy precisa).



Lo primero que haremos será situar en el dibujo la línea de horizonte (LT), que será la línea imaginaria que se sitúa a la altura de nuestros ojos, y consecuentemente, a la altura de los del observador que verá después el dibujo que vamos a hacer


Trazamos los dos puntos de fuga, prolongando visualmente (y trazándolos en el papel) las direcciones que "fugan" a uno y otro punto. En este caso, la pared izquierda y las líneas horizontales contenidas en ella fugarán a PF 2 (derecho), y la pared derecha y sus líneas horizontales fugarán a PF1 (izquierdo)


No dibujaremos, por tanto, líneas horizontales en el papel, como en el caso de un solo PF, ya que cuando tenemos 2 PFs, esas horizontales no serán visibles como tales, y fugarán, o bien a un PF o a otro.

Sólo queda dibujar las líneas verticales (paredes, bajantes, ventanas, columnas, esquinas...), que dibujaremos totalmente verticales, aunque en la realidad, o en una fotografía. como es el caso, se vean ligeramente inclinadas según nos alejamos del centro de la imagen. Pero el dibujo no deja de ser una simplificación, una abstracción de la realidad, por muy real que pueda parecer, y hemos decidido tener en cuenta sólo 2 puntos de fuga.



Hay algunas líneas que no fugan exactamente a ninguno de los pfs, por ser planos inclinados con respecto a alguna de las dos direcciones "fugadas" o con respecto a la horizontal del suelo,
Es el caso del tejadillo de cristal, en su cara derecha, o del respaldo de los bancos, también algo inclinado hacia atrás. En estos casos tenemos que dibujar estas líneas tal y como las veamos, trasladando esa inclinación con respecto a las direcciones de referencia en el papel.

miércoles, 28 de septiembre de 2016

PERSPECTIVA CENTRAL, CON UN PUNTO DE FUGA

La perspectiva cónica permite, de manera sencilla, trasladar la sensación de profundidad y tridimensionalidad percibida por nuestros ojos, a las dos dimensiones del papel.
Puede hacerse de manera muy exacta y precisa (aunque no es un sistema pensado para representar las cosas TAL Y COMO SON sino TAL Y COMO LAS VEMOS, es decir, deformadas -menguadas-  con la distancia -a lo que llamamos FUGAS-).
Muy a groso modo, podríamos decir que puede representarse un espacio en perspectiva con uno, dos o tres puntos de fuga (aunque en la práctica puede haber muchos más, pero cuando dibujamos tendemos a SIMPLIFICAR y hacer las cosas lo más sencillas posible, a fín de que el RECEPTOR, el espectador, decodifique el mensaje, nuestro dibujo, de forma rápida y entienda lo que le mostramos.




UN PUNTO DE FUGA


El pasillo del MGB es un sitio que parece pensado para dibujar con un punto de fuga: largo y de líneas marcadas y rectas, se presta a que nos situemos en uno de sus extremos y dibujemos mirando al lado opuesto.
Lo primero que haremos será DECIDIR EL ENCUADRE, ENCAJAR NUESTRO DIBUJO, o sea, planificar racionalmente desde dónde hasta dónde vamos a dibujar, de izquierda a derecha y de arriba abajo, de esa porción de realidad que vamos a representar.






Una vez hecho esto, trasladamos al dibujo el PRIMER DATO GRÁFICO IMPRESCINDIBLE, la LÍNEA DE HORIZONTE, es decir, la altura de nuestros ojos , y dentro de ella el PUNTO DE FUGA, que sería el lugar en el que las líneas que parten de nosotros hacia el extremo opuesto del pasillo, confluyen.




Veremos que por encima de LH, esas líneas que "fugan" lo harán hacia abajo, confluyendo en el PF, y por debajo lo harán hacia arriba. Dibujamos ahora de manera lo más precisa posible esas líneas que se dirigen a PF, que suelen ser las líneas que separan paredes de techo y suelo, partes superiores de puertas, ventanas y marcos, rodapiés, etc...






Ahora dibujamos o situamos en el papel las paredes (si las hay) o formas que sean FRONTALES a nosotros, es decir, que sólo contengan líneas horizontales o verticales. Esto podemos hacerlo también antes de situar el punto de fuga, para ayudar a ENCAJAR la escena en el papel




Es importante tener en cuenta que, aunque las paredes o formas frontales se ven con su proporción real, (verdaderas magnitudes), sin la deformación de la "fuga", en una sucesión de formas frontales (como las luces del techo), se aprecia un decrecimiento progresivo de las formas más alejadas respecto a las más cercanas, decrecimiento que también se alinea con las líneas que fugan a PF.
Dibujamos ahora las líneas VERTICALES, que en el caso de dibujo con un solo PF no sufren deformaciones y siempre se ven totalmente verticales (aunque en la realidad -y en una foto-) si hay una tendencia a que estas líneas tengan su propia fuga, que en el dibujo de 1 PF vamos a ignorar.




Una vez tengamos las líneas maestras del dibujo, y todas las líneas, distancias y formas definidas, procedemos a borrar las líneas auxiliares, PF y LT incluídas, que nos han llevado hasta aquí, y ya tenemos dibujado el pasillo...en breve podréis ver aquí ejemplos prácticos hechos por los alumnos.



viernes, 23 de septiembre de 2016

OTROS DOS LIBROS QUE PODÉIS CONSULTAR Y LLEVAR

PERSPECTIVE FOR COMIC BOOK ARTISTS (David Chelsea)



This clever book teaches artists the unique skill of drawing perspective for spectacular landscapes, fantastic interiors, and other wildly animated backgrounds to fit comic-strip panels.


TEORÍA DE LA INTELIGENCIA CREADORA (Jose Antonio Marina)


El presente libro es una innovadora teoría de la inteligencia, que integra los resultados de las ciencias cognitivas: la neurología, la inteligencia artificial, la psicolingüística, la psicología cognitiva, la filosofía.



 

sábado, 20 de agosto de 2016

QUÉ SIGNIFICA DIBUJO ARTÍSTICO. Introducción DIBUJO ARTÍSTICO I y II

Dibujo como CÓDIGO, como LENGUAJE

En sentido INSTRUMENTAL, el DIBUJO podría considerarse un código, o conjunto de ellos, que conforman un lenguaje (o conjunto de ellos), con el que podemos transmitir ideas, sentimientos, representar objetos, situaciones, e incluso ANTICIPARLAS (diseñarlas). Supone en sí mismo una forma de hacer todo esto. No es un lenguaje subordinado a la palabra, al lenguaje escrito/hablado, aunque en determinados ámbitos pueden ser complementarios. Pero el terreno que pisan y la manera en que se crean y se perciben es diferente.
La IMAGEN podría considerarse el elemento básico de la COMUNICACIÓN VISUAL, y la extensión contemporánea del concepto de DIBUJO, cuyo ámbito se ha ampliado, ya que no sólo la mano y el trazador (lápiz, pincel, etc) son las herramientas actuales de creación de imágenes. Hay muchas más, en particular las herramientas digitales.
El dibujo NO es la única forma de crear, (de finalizar) una imagen del tipo que sea, pero si sigue siendo el origen, la semilla primigenia, de la mayoría de ellas.

DIBUJO ARTÍSTICO

La separación de "dibujos" como materias de estudio y actuación, muy evidente en bachillerato de artes, entre el "técnico" y el "artístico", algo académica porque no son ámbitos estrictamente separados ni excluyentes, se refiere a que el primero es puramente instrumental y se dedica al ámbito del diseño industrial, la representación formal y fidedigna, sobre todo con vistas a la fabricación normalizada. 
El "artístico" no es exclusivo del mundo de las "artes", es también deudor de los sistemas de representación, y al mismo tiempo tiene una extensión que se relaciona, en mayor o menor medida, con la expresión individual y personal, como la poesía lo haría con el lenguaje escrito. Para este tipo de enfoque del dibujo artístico no es estrictamente necesario un aprendizaje reglado y estandarizado, las técnicas y la "sintaxis" podrían llegar a ser algo relativamente secundario.
Pero en lo que respecta al ámbito más "social" del dibujo artístico (diseño, aplicaciones a la creatividad y desarrollo de proyectos del tipo que sea -audiovisual, artístico e incluso técnico, arquitectónico o industrial-) sí se requiere una base técnica, unos cánones y pautas de actuación, unas bases, que son el objeto de estudio de esta materia en el Bachillerato de Artes.
Representación de la ciudad ideal, atribuído a Piero della Francesca

Ni el dibujo artístico es la base del arte en un sentido total ni el arte tiene necesariamente que partir del dibujo, aunque sea este un puente habitual, un primer paso en casi todo proceso creativo.
Quizá el término DIBUJO ARTÍSTICO sea algo simplista y confuso, y sea más correcto hablar de REPRESENTACIÓN Y EXPRESIÓN VISUAL, un concepto más contemporáneo e integrador, al tiempo que algo más concreto.

El dibujo artístico no es, por lo tanto, una herramienta exclusiva para la formación de artistas, como una lengua no se estudia sólo para formar poetas o literatos, ni la educación física se usa sólo para formar competidores. El rango de actuación del D.A. es mucho más grande. Tanto a nivel instrumental como expresivo el dibujo artístico es enormemente útil para cualquiera, y debería formar parte de una base formativa más común, ya que nos ayuda a entender y percibir el mundo de una forma más completa.
Carecer de elementos de juicio estéticos, no entender las imágenes que nos comunican de manera constante, es una forma de desconocimiento que hoy en día resulta tan limitadora como el analfabetismo del que no es capaz de leer o escribir en ninguna lengua.


¿Cuál es el OBJETIVO del dibujo en el arte? ¿El VIRTUOSISMO técnico es el aval del buen arte?

Tradicionalmente se ha entendido (al menos por una parte -grande-  del público, aunque normalmente no el más interesado en el arte) el propio arte como una capacidad técnica abrumadora (que se tiende a considerar innata, y por lo tanto un TALENTO asociado a un DON, que posee un GENIO con una personalidad particular y única).

Pintura de Antonio López

El público profano solía (y suele) despreciar al artista que "pinta como mi hijo de 6 años", sin plantearse que quizá su hijo de 6 años está mucho más próximo a lo que desea ser un artista, alguien que es capaz de crear por encima de códigos, convenciones y ataduras, siguiendo su propio instinto.
Todos los adultos que dibujamos envidiamos cómo dibuja un niño, cómo es capaz de expresarse de manera natural. 

El artista Jean Dubuffet, relacionado con el informalismo y el Art Brut, se inspiraba en dibujos de niños y enfermos mentales, buscando huir de una intelectualización de la creación, en un camino hacia la pureza creativa, que consideraba contaminada por la formación y el estatus del artista.


El aprendizaje reglado lamina esa capacidad. Esto es un hecho cada vez más aceptado: prima los lenguajes hablados y escritos, los códigos más convencionalizados, que considera los únicos "instrumentales", y relega al "arte", música y expresión gráfico-plástica, a un espacio de misticismo asociado a esa idea (que ya debería haber enterrado el tiempo), de artista bohemio, iluminado y asocial, agraciado y a la vez preso de su "don".
Pero los artistas de la actualidad no se cortan una oreja ni beben absenta para crear: diseñan programas de televisión, crean y animan cine en 3d, escriben y dibujan cómics, se plantean proyectos expositivos, en los que la parte financiera forma parte del propio objeto a crear, o cruzan lenguajes para lanzar una mirada crítica, analítica, irónica o simplemente descriptiva de su realidad y su tiempo.
El arte puede necesitar una elaboración técnica sumamente compleja, como un plato de Ferrán Adriá, o una muy simple, como un churrasco con los amigos, pero en todo caso puede ser comestible y disfrutable.

Pintura de Jean Michel Basquiat, poeta visual, pintor y graffitero neoyorquino que alcanzó la fama en los 80 


Podemos disfrutar (segun el momento, claro) de la música de Stravinsky, y también de la de los Sex Pistols, sin que nos importe que estos últimos probablemente no supieran escribir música, o que técnicamente estuvieran a años luz del un "músico de verdad" como el primero... Pero Stravinsky nos ofrece un elaborado plato, fruto de una formación grande y un desarrollo portentoso de su capacidad creativa, y los segundos una extensión sonora del furor adolescente, sexual y contestatario de una época, tanto de sus vidas como de la historia. No son por ello menos válidos como artistas.

Concierto de Sex Pistols

Merece la pena plantearse unas preguntas cuando uno comienza a formarse, porque son preguntas que surgirán después, y muchas veces, cuando ya se ha andado el camino: 
¿Es realmente útil y necesario aprender a ser un virtuoso, dominar a la perfección las técnicas artísticas? 
¿No pueden convertirse en un fín en sí mismo y dificultar su papel instrumental, como medio de expresión?
¿Pueden convertirse en una cárcel de la que luego es difícil salir?
 ¿Puede el aprendizaje condicionar el disfrute, el DESEO, motor absolutamente necesario en la creación? 
¿Qué espero del dibujo? 
¿Qué quiero ser?

 ¿Hasta dónde quiero aprender?

jueves, 16 de octubre de 2014

OS NOVOS

No Bacharelato de Artes temos novos alumnos...uns xa estaban aquí, outros veñen de outros centros e outros lugares..un curso que promete ser moi interesante. Aquí os tedes en pleno traballo









miércoles, 5 de marzo de 2014

domingo, 19 de enero de 2014

sábado, 29 de junio de 2013

CUARTO SIMPOSIO MUNDIAL DOS URBAN SKETCHERS

Por cuarto ano, os Urban Sketchers de todo o planeta (que queran e podan desprazarse, claro) teñen unha cita nunha cidade concreta, como todos os anos. O primeiro tivo lugar en Portland, o segundo, moi preto de aquí, en Lisboa...o terceiro en Santo Domingo, e desta volta, o carto vai ter lugar en BARCELONA, os días 11, 12 e 13 de xullo.

Se alguén ten ocasión de ir por alí é algo digno, non de ver, senón de PARTICIPAR, debuxando polas preciosas rúas da capital catalana.

Aquí está o programa do simposio, e roteiros e horarios das quedadas

http://bcn2013.urbansketchers.org/

Se queres recibir informacións puntuais sobre o evento no teu email, pincha AQUÍ

E AQUÍ podedes saber máis cosas, manifesto incluído, do movemento URBAN SKETCHERS.

Hai grupos de URBAN SKETCHERS xa en centos de cidades e vilas do mundo enteiro...A Estrada aínda non ten formalmente grupo, pero...moi pronto o vai ter...



Imaxen do segundo simposio USK, en LISBOA.

domingo, 28 de octubre de 2012

lunes, 10 de septiembre de 2012

MATERIAIS PARA COMEZO DO CURSO 2012 2012. DEBUXO ARTÍSTICO I E II DE BACHARELATO DE ARTES.

Nin hai mal que cen anos dure, nin (por desgracia) verán que dure oito meses, así que o curso, como todos os setembros, volve a empezar.
Un curso complicado, xa que as carencias económicas son máis grandes que o anterior (e que a meirande parte dos anteriores), e por isto temos que facer un esforzo maior, alumnos e profesores, se cabe, na organización e coidado do que temos, para sacarlle o máxino rendimento, e para que nos dure todo o máis posible.

O DEBUXO ARTÍSTICO (Mariano) volverase impartir na aula de debuxo artístico (lóxico, non ía ser no ximnasio), e para este curso reestructuramos o mobiliario, tendo en conta que no segundo curso vaise impartir tamén DESEÑO (Mariano) na mesma aula, ademáis de (coma o ano pasado) TÉCNICAS DE EXPRESIÓN GRÁFICA (Xoan Xosé). É posible que algunhas clases de 4º ESO de plástica tamén se impartan nesta aula, se os horarios e o espazo o permiten.

A aula agora conta cun portapapeis grande, tamaño A0, para gardar os debuxos de formato grande que se vaian facendo, de xeito que cada alumno garde, ao rematar a clase, o papel nel e deixe libre os cabaletes.

Non é tan perfecto coma o da foto (o noso está feito a man) pero é moito máis bonito e de cor vermello...

Tamén temos unha mesa de deseño nova (o de nova é un dicir, pero bueno) para papeis de 100 x 70 con taburete e flexo de luz branca, que pode ser usada en deseño, debuxo e técnicas.
E con unha mesa branca con soporte regulable en altura que permite traballar de pe ou sentado.




Temos tamén un soporte secador de traballos gráficos (arriba^) , moi útil en grabado e traballos con tinta, e moito material funxible que amablemente nos cedeu o ano pasado a produtora ARTEFACTO (sarxentos, flexos, mascarillas, pinturas, cartóns falleros, cartóns pluma, caixóns polivalentes para soporte, lixas, pinceis, unha báscula de precisión, porexpán para tallar, arcillas, plastilinas para modelado de bonecos, etc, etc)
Este material gárdase na mesma aula e tamén no armariño xusto enfrente da porta.


Precindimos de algunhas das mesas que tiñamos na clase, utilizando todo o perímetro da mesa grande blanca que antes estaba pegada á parede e gañando moito espazo.

E a aula ten, coma o ano pasado, un tórculo para gravado.

e trece cabaletes, a meirande parte desde tipo

e tamén algún deste outro


temos algúns soportes para modelado


varias esculturas para debuxo


e como non, o noso bonequiño

víctima de sucesivos tunings e maqueos varios, pero que aínda vive.

Temos dúas estanterias EXPEDIT con oito baldas en total para gardar os blocs dos alumnos

que este ano probalemente queden curtas, pola maior cantidade de materias e alumnos.



Hai materiais funxibles que se mercaron colectivamente o curso pasado, como CERAS, BURILES, RODILLOS PARA GRAVADO, etc) dos que aínda temos bastantes existencias para utilizar durante o curso.




Para os novos alumnos de 1º de BACHARELATO DE ARTES (e para os veteranos de 2º), na materia de DEBUXO ARTÍSTICO, habería que traer, cada alumno, unha serie de materiais para comezar a traballar, materiais que detallamos de seguido:

-UN BLOC DE DEBUXO TAMAÑO A3, cun papel que admita diversas técnicas (húmidas e secas) . Os máis apropiados son precisamente os básicos, como o da imaxen. Os "bloc para esbozo" da marca Gvarro son moi económicos, con moitas follas e bastante prácticos e polivalentes.



-UNHA PEQUENA LIBRETA PARA BOCETOS E DEBUXOS, tamaño máximo a5. As libretas tipo "moleskine" son moi útiles para debuxar e levar a calquer parte (non só na aula) . Moleskine é unha marca cara, pero hay outras marcas moito máis económicas. O importante é que teña papel BRANCO, sen liñas nin cadros.

Moleskine 5.0 Page 05

-LÁPIS (ou lápices) BRANDO (2b, 3b, 4B, 6b, 9b...) A "B" indica "brando" e o número máis alto corresponde a lápiz máis brando. É recomendable que o número sexa o máis alto posible. O trazo será máis negro e profundo


-LÁPIS DURO. (HB, 2B...) cun trazo máis fino, maís doado de borrar e útil nas primeiras fases dos debuxos, para encaixe e trazos preliminares.

-LÁPIS COMPOSTO OU LÁPIS CARBÓN . Mellor brando e de numeración alta, permite traballar como con carboncillo pero sin manchar tanto. Mellor ter máis dun, hainos diferentes, máis grasos, máis tipo carbón, ao gusto de cada un.


-DIFUMINOS. Son "lápices" de papel que sirven para difuminar as sombras, de diferentes tamaños. A dureza é variable (básicamente, abrándase a martelazos)


-TINTA CHINA, en botes pequenos, para aplicar con pincel.


De xeito opcional, os alumnos poden traer outros materiais como sanguinas, lápices acuarelables (recomendado), pasteles, etc.


Unha cousa que vai ser moi útil e que evitará problemas é ter cada alumno UNHA CAIXA IDENTIFICADA EXTERIORMENTE, na que poida gardar o material propio sen ter que levalo a casa, e evitando que o usen outros alumnos pensando que é material común da aula. Unha caixa do tamaño dunha caixa de zapatos ou algo maior é suficiente, decorada ao gusto do alumno (para que sexa visible que non é unha caixa para tirar)


E unha cousa que tamén é bastante útil (xa o veredes) é un mandilón, que podedes (e debedes) tunear ao voso gusto, que se non os confundimos...



Estase a valorar tamén a posiblidade de mercar un iPAD de forma mancomunada entre os alumnos de 1º e 2º de debuxo de bacharelato de artes, xa que están de oferta ata o 21 de setembro e é un medio moi interesante e que convén coñecer polas súas enormes posibilidades.
A maneira de facelo é que cada alumno aportase ao comezar o curso uns 20-25 euros (depende do número de alumnos), e que cada un o usase durante os días do curso que lle corresponderan (aproximandamente entre 10 e 15 días por alumno).
Antes de rematar o curso faríamos unha exposición cos mellores traballos de cada un dos alumnos nos que se intentaría que os alumnos recuperasen o importe invertido.
Esta posibilidade ten que ser consensuada, como non pode ser doutra maneira, con todos os alumnos e pais, e de estar todos de acordo disporíamos tamén dese material.