viernes, 6 de marzo de 2015

AS 40 PRINCIPAIS

Estas son as 40 mellores fotos feitas con cámaras estenopéicas, cámaras construídas polos propios alumnos, sen máis que cartón, cinta aillante, papel albal e un alfiler.
Baseándose nas propiedades máis elementáis da óptica, e na fotografía tal e como se facía nos seus primeiros tempos, como unha mestura desa IMAXEN DE LUZ e as propiedades fotosensibles de determinados materíais, calquera pode facer fotos, con tanta nitidez, precisión e versatilidade como se propoña.
A fotografía estenopéica é todo un mundo no que moitos artistas quedaron atrapados para sempre. Un mundo no que non ten sentido falar de megapíxeles, resolucións e esas cousas de agora.
Fotos dunha época na que na fotografía tiña ese halo romántico que xurdía dunha imaxen que non vías (nin tan sequera encadrabas con precisión) ata que no laboratorio aparecía, no papel branco, como se fora unha pantasma, da nada.
É moi doado (e barato) facer un pequeno laboratorio na casa,...pero coidado...engancha. E despóis non volverás ver a túa cámara "boa" igual que antes.
Avisad@ quedas...










































miércoles, 25 de febrero de 2015

MIRA

Os alumnos de 1ºBac de artes deseñaron e pintaron un mural no marco da porta de entrada ao corredor principal da planta baixa.
A autora do deseño é Natalia Liste, e debuxaron e pintaron a totalidade dos alumnos do curso.
Para estampalo na parede, primeiro fotografiouse unha imaxen dunhas mans (as de Silvia Monteagudo, immortalizadas xa para moitos anos na parede), que despois foron debuxadas mediante a proxeción da foto, nun papel grande . Con axuda dese papel, fíxose o debuxo no pano da porta, e despois pintouse con pintura plástica, lápis composto e ceras.
As imaxes que vedes aquí son do proceso (aínda non rematado) de traballo.

O deseño de Natalia representa unhas mans que premen o botón dunha cámara de fotos (ou móvil) no momento en que o espectador pasa baixo a porta. Nun inxenioso xogo de espellos, convirten a visión enmarcada polo cadro da porta, dende o punto de vista do que observa, nun xigantesco monitor de cámara, que fai consciente ao espectador do encadre da imaxen que está a ver, unha imaxen visual que posiblemente vexa a diario e (na meirande parte dos espectadores) ao longo de  moitos anos. O encadre consciente que provocan estas mans de seguro que farán que reparedes en cousas do corredor nas que antes non vos tiñades fixado: a altura da liña de azulexos, a cantidades de tubos de neón que percorren o pasillo, o número e frecuencia de xanelas...
Estamos tan afeitos a ver dentro dunha pantalla, que as veces esta "enmarcación", este encadre, que dalgún xeito, procesa e selecciona as miles de imaxes e posibles encadres que vemos ao día, é o que nos fai deter a nosa atención en detalles, o que supón unha escolma dos millóns de estímulos visuais que recibimos cada día.
Natalia, sabendoo, ou sen sabelo, que máis ten, conseguiu, con esta pequena pero inmensa aportación ao deseño (que non á "decoración" do centro), que moitos dos que estades cheos de velo a diario, agora o MIREDES, o percibades mellor.
Todos os días vemos moitas cosas, algunhas durante moitos anos, pero moitas veces, non reparamos nelas nin tan sequera nos detalles máis evidentes...¿alguén sabería decir de que cor é o marco a porta da súa casa?...¿de qué cor son os buzóns onde recolle o correo?, ¿cara onde saen os tubos dos radioadores da súa habitación, a súa clase ou o baño onde un se lava a diario?...
Quizáis unha das cousas máis importantes que un ten que aprender (e que aprende no bacharelato de artes ou en plástica), e que desgrazadamente moitos quedan sen aprender...e a MIRAR. Todos nos vemos, pero poucos nos MIRAMOS.
Se hoxe chegas a casa, te tomas o tempo de debuxar a túa nai, teu pai, teu irmán, o teu mozo uo moza...o teu can...descubrirás que facía tempo que non o mirabas, se é que algunha vez o fixeches de verdade...e coñeceralo un pouco mellor...


Fai a proba






domingo, 25 de enero de 2015

PREPARANDO UNHA EXPOSICIÓN COS COMPAÑEIROS DE 1º BAC C

Nestes días, os alumnos de 2º bac de artes (+ Manuel Brey, que pasaba por alí, e quedouse a axudar e vaia si axudou)  estiveron botando unha man, no DESEÑO e tamén na montaxe dunha moi interesante exposición, que organiza o Departamento de Historia e que fan os alumnos de 1º Bac C.
Non imos contar aquí nada do contido da mostra, porque é algo que cómpre ver in situ, nunha experiencia que vai ser moi interesante, e non menos inquietante e abraiante, para todos os que a visitedes, na sala de usos múltiples, e durante as próximas datas...estade atentos...








GRAVADO

Neste mes de Xaneiro, os alumnos de 4º ESO están a facer GRAVADOS coa técnica de linóleo e xilografía.
Aínda que os materiais dos que disponemos non son os mellores do mundo, os resultados están a ser tan bos como pode verse nas imaxes, gravados de Paloma, Daniel, Rubén, Sergio (e Berta coas mans na masa)...coa colaboración especial de Leo (o can de Paloma)...Xa iredes vendo máis e (quizáis) mellores cousas













jueves, 18 de diciembre de 2014

CAIN AS FOLLAS...

Cores do outono que nos deixa...

Fotografias realizadas por alunos/as de Cultura Audiovisual de 1º de Bacharelato:

Aida Vega:





Alex Ojea:



Adrián Rey:


Natalia Liste:


Carlos Boo:



César Rodríguez:


Rocío García:



Uxía Zamar:



Silvia Monteagudo:






 

FOTOCOLLAGES

Trabalhos realizados por alunos/as de Cultura Audiovisual de 1º de Bacharelato:


 Alba Montouto:



 Iván Darriba:



Lucía Gañete:



Marcos Gesto:



Rocío García:



Silvia Monteagudo:




Carlos Boo:


Uxía Zamar:


Uxía López:

sábado, 6 de diciembre de 2014

DONDE EMPIEZA EL DESEO






































Como todos los años, los días previos a la Navidad, esa Gran Fiesta del consumo, se convierten en un gran escaparate en el que las marcas más prestigiosas hacen gala de todo el enorme talento creativo que pueden comprar.
Colonias, cavas, regalos, juguetes...todo va desfilando ante nuestros ojos, buscando o ampliando el público objetivo correspondiente...Pero si dos anuncios destacan entre los demás, son los dos últimos de lo que ya vienen a ser auténticas sagas históricas de anuncios que siempre han dado que hablar, han despertado ilusiones y pasiones, y han sido hitos de este lenguaje de micronarraciones, a veces auténticas obras de arte, que es la publicidad en TV: el último de Martini y el último de la Lotería Nacional.
Ambas entidades han apostado por la narración de una manera muy clara. Dos directores de cine son también los directores de estas minipelículas, de las que nosotros sólo veremos una versión reprise para los spots de televisión: Santiago Zannou el de la Lotería, Jake Scott (hijo de Ridley Scott) el de Martini.
Claramente, las marcas para las que trabajan quieren contarnos algo, pero ¿qué es?
Es bastante claro que las dos historias han querido contextualizarse en los tiempos actuales, en los que el consumo ha decaído, tiempos que ya no son de bonanza económica y en los que no todo el mundo tiene un buen presente ni unas grandes expectativas de futuro.
El glamour pasado de Martini, habitualmente representado por una Dolce Vita desacomplejada, ha dado paso a una búsqueda de un público objetivo mucho más modesto: la Italia joven y no precisamente adinerada, los potenciales emigrantes que, como en España, son los jóvenes. El spot hace ver esta circunstancia negativa, de manera hábil, como algo positivo, nos muestra el DESEO como el motor de nuestras vidas, y lo que mueve a la chica a buscar una vida mejor y nuevas experiencias en otro lugar.
El anuncio de loterías presenta a un público objetivo en el que hay un punto de tragedia más visible: parados de larga duración que se aferran al clavo ardiendo de apostar al azar. También presentado en envoltorio de lujo, pero que no hace menos crudo el fondo de la cuestión, el guión de la historia juega con el sentimiento del MIEDO en el espectador: el miedo a que tus compañeros de trabajo ganen el premio, y tú no porque no compraste el boleto...el espectador sabe que el personaje del camarero, que le ha guardado un billete, esa especie de ángel de la guarda, no existe en la realidad. Por tanto, muestra una sociedad ideal en lo humano, no tanto en lo social, en la que las personas se socorren y los premios se reparten. Como el espectador sabe que la vida no es así, creerá más adecuado comprar lotería para no esperar nada del camarero del bar de abajo.


Este spot, de hecho, ha sido muy polémico, más que nada por su trasfondo, que muestra la hipocresía y el cinismo a veces subyacente tras la publicidad. El slogan "El Premio es Compartirlo" no ha parecido ser muy compartido, valga la redundancia, por la agencia que ha desarrollado el anuncio, que no pagó un duro a los creadores de la idea original.


Y es que, como dicen los expertos en esto de la publicidad, los anuncios dicen la verdad...pero no toda la verdad.










Ver EL BACKSTAGE del anuncio de Martini