ECLIPSES E CÁMARAS ESCURAS

Este próximo venres, 20 de marzo, poderase ver (se o tempo e as nubes o permiten) un eclipse parcial de sol, resultante da coincidencia liñal do sol e a luna, vistos desde a terra.
Galicia vai ser un dos lugares privilexiados para poder observar o fenómeno con máis claridade.
Aínda que ese dia non hai clases, o evento terá lugar nas horas que corresponderían á segunda clase e o recreo (de 9 30 a 10 50).
Quen quera velo ten que ter en conta que observar o eclipse de maneira directa É MOI PERIGOSO, pode causar problemas irreversibles na vista e mesmo ceguera. A luz do sol é moi potente, e incluso con gafas de sol, cristais afumados e outros filtros, moi dañina se miramos cara o sol directamente durante máis dun instante.
Nestes días pasados, os alumnos de E. Pástica e Visual de 4º ESO fabricaron unhas cámaras escuras para facer fotografías en modo "vintage" (podedes velas na entrada anterior).
Estas mesmas cámaras (ou artiluxios de similar factura) poden ser moi útiles para poder observar un eclipse durante todo o tempo que dure, sen pór en perigo en absoluto a nosa vista e a nosa saúde.

Non hai máis que

-Construir (ou coller) un recipiente, envase, caixa, forma...que sexa estanco á luz: pode ser unha lata, un bote de colacao, un bidón, unha caixa de zapatos...que teñas as paredes grosas e non sexa transparente nin traslúcido: totalmente opaco. O recipiente debe estar aberto por unha das súas caras (ou por dúas caras opostas).

-Nun dos seus lados faremos un burato de uns 2x2 centímetros e nese burato pegamos (con cinta aillante negra) un anaco de papel albal (ollo que sexa liso e non teña engurras nin buratos) ao que previamente teremos feito outro burato cunha agulla, chincheta ou similar)

-Na parede oposta ao burato colocamos un papel blanco, que pode ser un folio, de xeito que funcione como unha pantalla de proxeción.

-Podemos optar por non colocar nada, e proxectar a imaxen do eclipse sobre o chan, ou sobre unha parede.

* Temos que ter en conta que a distancia entre o estenopo (o burato que fixemos no papel albal) e o papel, parede ou o plano onde sexa proxectado o sol ten tamén a súa importancia. É o equivalente á "distancia focal" dunha cámara, co que, canto máis longa sexa esta distancia más grande veremos o disco solar.

* Pódenos servir tamén como "caixa" unha cartuliña negra enrolada, un tubo ou algo similar. É moi IMPORTANTE NON USAR O ARTILUXIO COMA SE FORA UN CATALEXO. Non temos que mirar a través del, temos que usalo para que os raios do sol se proxecten ou ben nunha parede ou ben nunha pantalla adosada á propia caixa, para que nós podamos ollar o eclipse mirando a esa superficie.

* Tamén poderás ver o eclipse nos lugares máis insospeitados, que funcionen coma unha cámara escura "natural": entre as sombras das follas das árbores, ou mesmo a través dos buratos dunha galleta ou unha espumadeira (ver ilustracións) .

* Se o momento do día é co sol en alto, con suficiente potencia, pode non ser precisa unha caixa, e mesmo con dous cartulinas (unha co furado feito nela e outra como pantalla de proxeción), poderiase observar ben o fenómeno (fíxate na última ilustración).



Aquí tedes máis enlaces interesantes sobre os eclipses e as cámaras escuras:

http://www.astrosafor.net/Huygens/2005/56/ObservacionEclipses.htm

http://www.iar.unlp.edu.ar/divulgacion/activ-04.htm

https://www.facebook.com/notes/571212259613750/

http://www.iar.unlp.edu.ar/divulgacion/activ-02.htm

Cóntase que Aristóteles entendeu precisamente o principio óptico da cámara escura observando indirectamente un eclipse a través da proxeción do mesmo entre as follas das árbores...é unha oportunidade única e unha gran experiencia poder ver un eclipse, pero faino con seguridade, non arrisques a túa vista !



EXEMPLOS GRÁFICOS:

AS 40 PRINCIPAIS

Estas son as 40 mellores fotos feitas con cámaras estenopéicas, cámaras construídas polos propios alumnos, sen máis que cartón, cinta aillante, papel albal e un alfiler.
Baseándose nas propiedades máis elementáis da óptica, e na fotografía tal e como se facía nos seus primeiros tempos, como unha mestura desa IMAXEN DE LUZ e as propiedades fotosensibles de determinados materíais, calquera pode facer fotos, con tanta nitidez, precisión e versatilidade como se propoña.
A fotografía estenopéica é todo un mundo no que moitos artistas quedaron atrapados para sempre. Un mundo no que non ten sentido falar de megapíxeles, resolucións e esas cousas de agora.
Fotos dunha época na que na fotografía tiña ese halo romántico que xurdía dunha imaxen que non vías (nin tan sequera encadrabas con precisión) ata que no laboratorio aparecía, no papel branco, como se fora unha pantasma, da nada.
É moi doado (e barato) facer un pequeno laboratorio na casa,...pero coidado...engancha. E despóis non volverás ver a túa cámara "boa" igual que antes.
Avisad@ quedas...

MIRA

Os alumnos de 1ºBac de artes deseñaron e pintaron un mural no marco da porta de entrada ao corredor principal da planta baixa.
A autora do deseño é Natalia Liste, e debuxaron e pintaron a totalidade dos alumnos do curso.
Para estampalo na parede, primeiro fotografiouse unha imaxen dunhas mans (as de Silvia Monteagudo, immortalizadas xa para moitos anos na parede), que despois foron debuxadas mediante a proxeción da foto, nun papel grande . Con axuda dese papel, fíxose o debuxo no pano da porta, e despois pintouse con pintura plástica, lápis composto e ceras.
As imaxes que vedes aquí son do proceso (aínda non rematado) de traballo.

O deseño de Natalia representa unhas mans que premen o botón dunha cámara de fotos (ou móvil) no momento en que o espectador pasa baixo a porta. Nun inxenioso xogo de espellos, convirten a visión enmarcada polo cadro da porta, dende o punto de vista do que observa, nun xigantesco monitor de cámara, que fai consciente ao espectador do encadre da imaxen que está a ver, unha imaxen visual que posiblemente vexa a diario e (na meirande parte dos espectadores) ao longo de  moitos anos. O encadre consciente que provocan estas mans de seguro que farán que reparedes en cousas do corredor nas que antes non vos tiñades fixado: a altura da liña de azulexos, a cantidades de tubos de neón que percorren o pasillo, o número e frecuencia de xanelas...
Estamos tan afeitos a ver dentro dunha pantalla, que as veces esta "enmarcación", este encadre, que dalgún xeito, procesa e selecciona as miles de imaxes e posibles encadres que vemos ao día, é o que nos fai deter a nosa atención en detalles, o que supón unha escolma dos millóns de estímulos visuais que recibimos cada día.
Natalia, sabendoo, ou sen sabelo, que máis ten, conseguiu, con esta pequena pero inmensa aportación ao deseño (que non á "decoración" do centro), que moitos dos que estades cheos de velo a diario, agora o MIREDES, o percibades mellor.
Todos os días vemos moitas cosas, algunhas durante moitos anos, pero moitas veces, non reparamos nelas nin tan sequera nos detalles máis evidentes...¿alguén sabería decir de que cor é o marco a porta da súa casa?...¿de qué cor son os buzóns onde recolle o correo?, ¿cara onde saen os tubos dos radioadores da súa habitación, a súa clase ou o baño onde un se lava a diario?...
Quizáis unha das cousas máis importantes que un ten que aprender (e que aprende no bacharelato de artes ou en plástica), e que desgrazadamente moitos quedan sen aprender...e a MIRAR. Todos nos vemos, pero poucos nos MIRAMOS.
Se hoxe chegas a casa, te tomas o tempo de debuxar a túa nai, teu pai, teu irmán, o teu mozo uo moza...o teu can...descubrirás que facía tempo que non o mirabas, se é que algunha vez o fixeches de verdade...e coñeceralo un pouco mellor...


Fai a proba